Eens in het jaar maak je het mee. Zelfs duizend woorden zijn dan niet genoeg om uit te leggen hoe zwaar hardlopen kan zijn. Zondag 10 december in Wageningen was voor velen zo'n dag. De grote test op het parcours waar in februari 2007 het Nederlands Kampioenschap Cross wordt georganiseerd. Het parcours, kort gezegd: zwaar klote, maar wel lekker!
Direct bij aankomst is al duidelijk dat vandaag veel mentale paardenkracht nodig is om de diverse rondes heelhuids te volbrengen. Alle kleuren van de regenboog zullen de lopers zien. Ze gaan van rood naar blauw en daarna via wat emmers geel en oranje wederom richting rood om te eindigen met een kloddertje rose.
Op een prachtig en uitgestrekt groen startvak worden de mannen vlot weggeschoten. Op naar de eerste volle ronde. Een prachtig gezicht voor de toeschouwers, maar direct een immense hel voor de atleten. Al zwoegend klauteren ze de eerste heuvels op. Volgens de organisator als licht glooiend benoemd. Bij het passeren van het startvak worden ook de dames weggeschoten voor hun lange cross. Ondanks dat vrouwen geen auto kunnen rijden lieten ze hier toch duidelijk zien dat ze het kunstje 'ritsen' als geen ander onder de knie hebben. Ilse Pol ging als een raket van start. Een gedurfde actie voor deze nog jonge meid. De tijd zal echter leren of dit een juiste actie is geweest vandaag. Later bleek niet zo'n slechte zet. Ondanks de laatste zware ronde een mooie tweede plek op nog geen halve minuut van Pauline Claessen.
Een redactielid van Loopkrant.nl heeft voor jullie lopers de pittige taak op zich genomen om dit parcours grondig te testen. De eerste honderd meter gingen hard. Knoerhard om in eigen bewoordingen te blijven. "Ik ben echt geen mietje als het om snel starten gaat, maar deze gasten gingen vandaag echt hard van start. Niet bij te benen." In de eerste ronde was bijblijven het enige codewoord. De eerste dame had ik al snel te pakken. Daarna duurde het wel een tijd voordat de tweede in zicht kwam. In het donkere bos vliegt de modder je letterlijk om de oren en de brede paden gaan alleen maar omhoog. Als iemand in je omgeving beweert dat dit niet zo is, dan is hij of zij geen deelnemer geweest!
Het is lang geleden dat we tijdens het Nederlands Kampioenschap zo'n zwaar parcours onder onze voeten hebben gekregen. De laatste cross met soortgelijke zwaartefactor is het NK in Apeldoorn geweest (1997). Daarna vooral afstanden over verlate boerenland-akkertjes en saaie voetbalvelden. We zijn ben benieuwd hoe het er in februari uitziet. Een tent mét zeil kan praktisch zijn. Een klein buitje en je tas staat anders nòg te drijven in een plas modder. Als ze het maar niet in hun botte hoofd halen om de bezoekers te laten betalen voor het parkeren van hun auto in het nabijgelegen boerenweiland! Het gebrek aan parkeerruimte zal mogelijk de enige smet kunnen zijn, want de organisatie is in goede handen en het wedstrijdparcours is kort gezegd: zwaar klote, maar wel lekker.
Sterke mannen (zoals Jeroen van Erp, Michiel Otten, Bob Winter, Michel van der Klein, Ate van der Burgt en Michiel Löschner) en sterke dames (zoals Pauline Claessen, Ilse Pol, Zahra Essabban, Marleen van Beek en Elisabeth de Nooijer) zorgde op deze prachtige zondagmiddag alvast voor het nodige spektakel. Hoe dit in februari zal zijn? Doe mee of kom zeker kijken!
Hopelijk niet geschrokken door deze sfeerimpressie? Je bent toch geen doetje! Toch nog wat twijfels? Bekijk de videoreportage van de Dorschkampcross en maak dan je definitieve keuze.
Videoverhalen 
Eens in het jaar maak je het mee. Zelfs duizend woorden zijn dan niet genoeg om uit te leggen hoe zwaar hardlopen kan zijn. Zondag 10 december in Wageningen was voor velen zo'n dag. De grote test op het parcours waar in februari 2007 het Nederlands Kampioenschap Cross wordt georganiseerd. Het parcours, kort gezegd: zwaar klote, maar wel lekker!
