De route ligt vast, al zo vaak heb ik hier gelopen. Ik weet dat dit precies 1 uur is als ik een beetje doorloop. Langs het water van het Wolderwijd heb ik de wind in de rug en ik heb een vliegende start. Op de hoek steek ik de dijk over en ga een stukje de polder in. Hier ga ik de weg terug richting de Polderwijk, onze nieuwbouw in Zeewolde. Halverwege de weg begint er een licht aandrang te ontstaan. Dit gebeurd wel vaker tijdens trainingen. Helaas is het na de komst van kleine Ilse wel zo dat ik hier relatief snel aan toe moet geven. De bekkenbodem is (eigenlijk net als de rest) nog niet helemaal in oude vorm, zeg maar. Ik zal de details besparen.. Op zo’n lange kale polderweg is er helaas niet veel beschutting om even stiekem een plasje te plegen. Nog even doorlopen en ik zie daar een weg naar rechts waar het bouwverkeer gebruik van maakt. Er ligt een grote stapel stenen, met het weinige verkeer dat er rijdt een ideaal plekje voor mijn sanitaire stop. Ik kruip achter de berg, tussen een oude rodondendron, een kapotte vuilniszak en glip uit mijn tight. Op het moment dat ik goed en wel zit, komt er verderop een auto uit de wijk rijden. Net als dat ik voorzien ben van een felgekleurd hesje, is deze auto voorzien van felgekleurde strepen. Oranje en blauwe. Heb ik weer, de enige auto op de weg, blijkt van de politie te zijn.

Nog even hoop ik erop dat hij linksaf slaat, maar nee, hij slaat rechtsaf om vervolgens langs mijn stapel stenen te rijden. Wat zal ik doen, ik kan me zo klein mogelijk maken en niet bewegen. Ijdele hoop om dan niet gezien te worden wanneer je in een reflecterend, felgeel hesje zit. In een split-second schiet ik dan mijn tight maar omhoog, het zakdoekje dat diende als wc-papier schiet ik mee in mijn broek. Anders ontvang ik naast een bon voor wildplassen en ook nog een zwerfvuil. Snel kies ik een rap tempo in de hoop dat mijn actie niet is opgevallen. Rennen maar! Met bonzend hart word ik gepasseerd door de auto en de sterke arm werpt mijn een belerend vingertje toe. Gelukkig wordt er breeduit bij gelachen. Met een pittige eindsprint en rode wangen ren ik huiswaarts.

© Melanie Spruyt – Zeewolde / http://www.melaniespruyt.nl

Het is een mooi gebied waar deze wedstrijd gehouden wordt. De opkomst is groot. Het is dan ook gezellig druk. Muziek, een snacktent en een ijscokar maken de gezelligheid compleet. Er is van alles te koop voor de lekkere trek We lopen wat rond en zien een paar Lauffreunden. De Hollanders heb ik nog niet kunnen ontdekken. Maar als we op het startschot staan te wachten zie ik Siep boven alles en iedereen uitsteken. Ik schiet hem aan. Hij is verheugd om mij te zien. Andersom is het ook zo. Als het schot gelost is rennen we een kleine honderd meter richting het meer. Dan is er opeens een opstopping. Het pad is hier een stuk smaller zodat inritsen nodig is. Na een drietal haakse bochten gaan we rechtdoor. Na een kleine twee kilometer verdwijnt de meute het bos in. De paden zijn redelijk begaanbaar. Natuurlijk is in dit gebied veel vals plat en ook is het pad zanderig. Bij de vierde kilometer komen we weer op het pad richting het water. Nu vangen we veel wind. Doordat het een slingerend pad is, hebben we alle soorten wind die we kunnen bedenken. Mee en tegen. Linkszij en rechtszij. Schuin van voren en schuin van achteren. Ik merk dat ik te warm gekleed ben. Wat is het toch altijd moeilijk om de juiste loopkleding aan te trekken. Het weer is ook zo wisselvallig. Gisteren leek het wel herfst en voelde het guur aan. Vandaag is het volop lente. Niets is zo veranderlijk als het weer. Lastig hoor.

Ondertussen stroop ik mijn mouwen op. Bij een drinkpost giet ik koel water over mijn armen. Dat voelt wat koeler aan. Een van de atleten van de Winschotertellerlikkers loopt mij voorbij. Ik roep nog wat naar hem maar hij kijkt niet op of om. Ik spreek hem straks wel na de ‘Ziel’. Ralf staat aan de kant. Hij is al gefinisht. Hij moedigt mij aan en roept naar mij dat ik nog driehonderd meter te gaan heb. Dat doet me goed dat er iemand is die met me meeleeft. Als ik finish zie ik Egbert met een bekertje thee staan. Hij haalt er voor mij ook een. Na een slok en een rek ben ik weer de oude.

We gaan douchen in de jeugdherberg, De ruimte daar is een beetje krap. Gelukkig zijn de douches goed. Veel mannen en vrouwen kleden zich om in de gang. Ook ik doe dat. Zonder bril zie ik toch weinig of niets. En wat ik niet zie is er niet. Als Egbert ook fris is lopen we naar de prijsuitreiking. Op het moment dat wij aan komen lopen hoor ik mijn naam omroepen. Alle eersten van elke categorie krijgen een beker en een bon van een sportwinkel in de buurt. We kijken nog naar de prijsuitreiking van de mannen. Bij de categorie M75 is de eerste prijs voor een Nederlander. Dan is er nog een verloting op startnummer. Vele mooie prijzen worden er weggegeven. Egbert en ik zijn niet zo gelukkig dat we een prijs in de loterij hebben. Maar zoals een bekend Nederlands spreekwoord zegt: ‘Niet gelukkig in het spel, wel in de liefde. En dat is heel wat meer waard.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda

Een parkeerplaats is snel gevonden. Het is een klein stukje lopen naar de inschrijving. Omdat EB ons al van tevoren heeft ingeschreven hebben wij ons nummer snel. We hebben nog een uurtje over. Met Hondje verkennen we de omgeving. En dan gaat het regenen. Bah, bah en nog eens bah!!! Dat willen we niet. Maar… als de starter een poging doet om zijn startpistool af te laten gaan is het droog. De atleten lachen om zijn mislukte poging.

We lopen eerst een stuk rechtuit. Slaan dan rechtsaf een smal pad langs een kanaal. Zo smal dat er geen mogelijkheid is om in te halen. Een man voor mij heeft een langzaam tempo. Ik verbijt me om zijn traagheid. Inhalen durf ik niet. Beide zijden van het paadje lopen schuin af. Het is best een lang stuk langs dat kanaal. Egbert loopt al een kleine honderd meter voor mij. Als we weer rechtsaf slaan kan ik de man voorbij lopen Ondertussen ben ik het eerste kilometer bordje al gepasseerd. Zal het me nog lukken om bij Egbert in de buurt te komen? Wie weet, als hij inzakt én ik dit tempo volhoud is er een kleine kans. Het parcours is mooi. We lopen door een bos. In het begin een breed zandpad. Later worden de paden smaller en kronkeliger. De paden zijn goed begaanbaar. Hier en daar een boomwortel maar eigenlijk mag dat geen naam hebben. Voor mijn gevoel ga ik lekker. En dan bedoel ik het lopen. Ik heb af en toe last van mijn maag. Dat is minder prettig. Heb ik te zwaar gegeten? Drie en een half uur geleden heb ik mijn laatste maaltijd genuttigd. Dat moet toch verteerd zijn. Blijkbaar niet. Een volgende keer beter opletten wat ik eet.

Helaas lukt me niet om dichter bij Egbert te komen. Wel haal ik een man in een wit shirt in. Hij liep eerst in de buurt van Egbert. Nu maak ik jacht op een man in een grijs shirt. De man in het grijze shirt is niet te kloppen. Hij finisht net wat eerder dan ik. EB staat op mij te wachten. We wisselen onze loopervaringen uit en gaan douchen. Omdat ik sneller douche dan EB ga ik Hondje halen uit de auto. Als Egbert schoon is bestellen we een patatje met mayonaise. Ondertussen is er de prijsuitreiking. Bij deze loop worden alleen de eerste drie mannen en vrouwen op het podium gevraagd. Wat ik al verwachte komt uit. Bij de eerste drie overall ben ik niet. Geen probleem. Ik heb goed gelopen. Maar een PR? Dat niet.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda

Een jongen gaat vlak na de start gestrekt en voor mij gaat het licht na een dagje slenteren in dierenpark Amersfoort na 800m al uit. Dan maar coachen. Op het moment dat ik denk dat Jan Hollak mijn steun het meest nodig heeft is er een plop hoorbaar en de nacht valt wel heel erg snel in, hier in Utrecht. In het aardedonker schreeuw ik hup Cees omdat hierbij de trefkans het grootst is, maar echt zien wie er allemaal lopen doe ik niet meer.

Snel douchen en dan maar een begeerde bak friet halen. Ook dat is me niet gegund. Eén troost na een uur of vijf slapen mag ik weer richting Orderbos, lekker joggen. Ik voel me helemaal bevrijd; het is Bevrijdingsdag.

© Rinus Groen – Apeldoorn

De sneeuwklokjes bloeien alweer. Zij hebben zich niets aangetrokken van de koude weken. Ik verlang naar het voorjaar. Alles frisgroen en een temperatuur die aangenaam is. Ik kan bijna niet wachten. Ondertussen laat de zon zich vandaag zien. Het belooft een mooie dag te worden. EB heeft zich voorgenomen om tien kilometer te gaan lopen. Ik weet het nog niet. Bij de inschrijving zal ik beslissen.

Het is een mooi sportcomplex daar op en in het ‘Kalverdijkje’.Wijds en groot. Voor allerlei sporten kan met hier terecht. EB heeft even moeite om de inschrijving te vinden. Dan zien we de auto van Jan Kooistra staan bij de start. Egbert gaat het hem vragen. Nu rijden we er zo naar toe. Bij de inschrijving blijkt dat de loop op de wielerbaan gehouden wordt. Het zijn ronden van 1600 meter. Bovendien mogen de lopers zoveel ronden lopen als ze zelf willen. Wij stellen ons bescheiden op en vragen of we alsnog mee kunnen doen. Dat kan maar er is voor ons geen snert gereserveerd. Geen probleem. Als wij maar kunnen lopen. De kosten zijn slechts één euro. Onze mond valt open. Hebben we dat goed gehoord? Slechts één euro? Jawel, het is echt waar. Waar kan je nog lopen voor zo’n luttel bedragje?

We lopen terug naar de auto om de sporttassen te halen. Dan gaat het regenen en er valt zelfs een sneeuwvlok. Bah, bah, en nog eens bah! We wachten de bui af en besluiten ons warm te kleden. Het is een klein eindje lopen naar de wielerbaan. Jan K heeft al heel wat te vertellen door zijn microfoon. Als hij ons ziet vraagt hij waar Hondje is. We vertellen hem dat Hondje op de auto past. Jan vindt dat heel verstandig van Hondje. Wie wil er nou buiten zijn met dit weer? Maar toch gaat de zon schijnen en deze blijft schijnen. Als het starschot gelost is ziet alles er vriendelijker uit. Dat komt niet door het startschot maar door de zon.

De wielerbaan is mooi vlak. Recht en een paar bochten. Een paar bruggen en wat vals plat. Hier en daar een hoopje zand. Waarom dat er ligt is ons niet duidelijk. We moeten er wel overheen of omheen lopen. In de eerste ronde lopen EB en ik vlak achter elkaar. In de tweede ronde loopt EB voor mij. Jan zegt er natuurlijk iets van. In de derde ronde loop ik vlak achter EB. Jan vindt het prachtig. Moedigt mij aan om EB in te halen. In de vierde ronde loop ik voor hem. Jan vindt het prachtig om daar commentaar op te geven. In de vijfde en mijn laatste ronde loop ik een kleine dertig seconden voor EB. Dat doet mij goed. Jan Kooistra ook. Egbert loopt nog twee ronden door om het uur vol te maken. Dan stopt hij. Hij drinkt nog een beker warme thee en kaant een sinaasappel weg. De verzorging is weer perfect dankzij Jan Kooistra.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda

© Nicole Orriëns / http://www.moedershomerun.blogspot.com/

Een uur voor starttijd zijn we in Jengum. De inschrijfdames zitten net op hun post. Wij krijgen een stempel op ons kaartje. We drinken een kop koffie in de gezellige zaal. De taarten worden binnen gebracht. Daar wagen wij ons nog even niet aan. Eerst lopen. Egbert gaat twintig kilometer lopen. Ik zal de helft doen. Ondertussen is het droog geworden. De wind is stevig. Hondje ziet nog een haas en gaat er ‘als een haas’ achteraan. De haas is gelukkig sneller. Een vrouw vraagt of mijn man er ook is. Ik beaam dat. Dan heeft ze het over ‘die fotograaf’. Nein, dat is meine man nicht. De fotograaf komt vandaag niet. Hij vertoeft onder de ‘noorderzon’ verzin ik. De vrouw vindt het jammer.

Er staat een aardig groepje bij de start. Vijf, tien en twintig kilometer kan er gelopen worden. We starten allemaal tegelijk. Ook de nordicwalkers. We lopen een smal paadje over. Dan een bruggetje met het eerste veerooster. Linksaf en het pad, onder aan de dijk, gewoon volgen. Het kan niet missen. Elke kilometer is aangegeven. Er lopen twee dames voor mij. Als ze terug lopen weet ik dat ze ook de tien kilometer lopen. Een man in een geelgroen loopjack haalt mij in. Ik besluit bij hem te blijven. Hij heeft een prettig tempo. Op de heenweg heb ik geprobeerd de veeroosters te tellen. Het zijn er zoveel dat ik de tel kwijtraakte. Op de terugweg doe ik weer een poging. Nu houd ik mijn hoofd erbij. Hadden we op de heenweg meestal meewind. Op de terugweg is de wind veelal tegen. Ik had het liever andersom gehad. Na het twaalfde veerooster is de ‘Ziel’. Al met al dus vieréntwintig keer over een veerooster gelopen. Voor mij een kleine ramp. Ik ben niet gek op veeroosters. Ze zijn vaak glad en ik loop er met platte voeten overheen. Bang om met mijn schoenneus tussen de spijlen te raken en zo voorover te smakken. Gelukkig is dat vandaag niet gebeurd. Trouwens, het is me nog nooit overkomen. Het idee alleen al maakt me angstig. De organisatie heeft warme zoete thee klaar staan. Voor het douchen drink ik dat op mijn gemak op. Na het douchen lopen Hondje en ik nog in het rond. Even later komt EB aangelopen. Hij is heel tevreden met zijn gelopen kilometers.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda

Groter formaat foto’s (1MB) gratis op te vragen via redactie@loopkrant.nl

Rond 19.00u, onder perfecte omstandigheden, stond heel hardlopend Twello en vele liefhebbers uit de omgeving klaar voor twee (5km) of vier (10km) rondes door het centrum van Twello. Met vier rondes langs een Vlaamse frietkot, biertent, de vele buurtbarbecues met spontaan handgeklap van de Twellose dorpsgenoten én Henk Borgmeijer was het aan de lopers om goed te zoeken naar de ideale lijn. Natuurlijk was deze met pijlen en linten aangeven, maar zoals bij een echte dorpsloop gebruikelijk, kan de winst soms zitten in het sportief aansnijden van de bochten en tuintjes die net niet volledig met lint of kordon parcourswachten waren afgeschermd.

De snelste mannen en vrouwen kwamen dit jaar allemaal uit de master categorieën. Tonnie Stouten uit Apeldoorn wist de 5 kilometer te winnen, net voor Melchior van de Pol die helaas net als in veel vorige edities van deze Dorpsloop weer tweede werd. Zijn tweede plaats was wel een zwaar bevochten plaats, want bijna uit het niets kon toch Dick Elzenga (Eerbeek) op miraculeuze wijze gepasseerd worden.

De bekers voor de winnaars in Twello kunnen zeker met blote oog vier dorpen verderop nog herkend worden, zo groot. Alleen maar blije winnaars dus op het podium, want wie wil nu niet zo’n mooie trofee uit Twello mee naar huis nemen. Prijzen deze avond voor de eerste lopers in iedere categorie (jong, volwassen, ouder en nog ouder) en natuurlijk speciale prijzen voor de snelste lopers uit Twelllo. Geen positieve discriminatie hier dus voor het leger net te langzame senioren.

Zie fotoreportage van de Dorpsloop.

© Redactie Loopkrant

Ik heb op woensdag 25 april 2012 op de Orderbosbaan weer eens aan een echte baanloop meegedaan. Andere verenigingen noemen dat dacht ik een “trainingspakken-wedstrijd” zo’n eerste wedstrijd van het seizoen. Wij niet. Wij noemen dat een “regenpakken-wedstrijd” bij Veluwe.Eerst een beetje inlopen, kijken naar de Cooper-test en een beetje kwekken hier en daar. Dan spikes aandoen en inlopen met Tim van den Brink die naar verwachting van vriend en vijand later bij de 1500 meter prachtig 15,7 km/uur bleek te kunnen vasthouden. Hij finishte pal voor me gelukkig. En zo hoort het, jong finisht voor oud normaal gesproken. Volgend jaar verwacht ik de tevens meelopende Milo Groen (zoon van) ook voor me bij de finishlijn! Daar gaat Rinus Groen (vader van) vast aan werken komend baanseizoen.

Daarna, na een spetterende finish, is er eigenlijk verder weinig nieuws meer te vertellen over die 1500 meter. Maar ik stop nog maar niet met m’n verslag, want anders heb je niks meer te lezen over deze op zich best wel grappige wedstrijd. Dus nog effe gebleven en maar weer een beetje kwekken en schuilen bij Elbert’s Runnersworld-tent, wat nog steeds ons verplaatsbare clubhuis is .. Dat vertel ik vaak tegen atleten in den lande dat onze fijne AV noch een eigen baan noch een echt clubhuis heeft wat op zich best curieus blijft voor een uit meer dan 600 leden bestaande vereniging. Misschien zo uniek en lachwekkend dat het goed is om dat maar zo in stand te houden eigenlijk .. “Bij iedere wedstrijd nemen wij ons clubhuis mee” zeg ik dan. Een beetje opschepperig misschien. Ik lach daar dan vaak wat schaapachtig bij, dat is grappig .. En dan zeg ik daarna “Laatst stond ons clubhuis bij de Ekiden in Zwolle. Tientallen kilometers verderop.” Komend weekend staat ons clubhuis waarschijnlijk in Potsdam bij Berlijn. Heeft geen enkele AV zo’n “meeneem-clubhuis” haha ..

Maar ah fijn, het lopen van mijn 1500 meter ging niet echt lekker voor me vond ik. Nat weer, koud windje, geen lopers om lekker naar toe te lopen. Ik kon de snelheid er niet fijn inhouden. Ongeveer 5:40’30 was m’n tijd en dat, terwijl ik ook 5:19 moet kunnen lopen. Niet goed. Komt wel weer. Niet over zeuren en treuren. Zo is het leven. Zand erover. Bij de 5000 meter ging het nog harder regenen. Somber somber. Ook zand er over dan maar .. Onderwijl even koffie gedronken bij de immer in oranje gehulde Tonny, ook een “van den Brink”. Haar gefeliciteerd met de verjaardag van de kleinkinders. Nagepraat over het “bosjesman-debacle” van afgelopen zondag (de Nomen Race) en hoe het ooit zo had kunnen gebeuren enzovoorts .. De waarheid zal wel nooit aan het licht komen. Om de bibbers van te krijgen .. Ook nog even met Erik Geerdes gepraat over tijden van weleer. “We doen het nog best goed ook al zijn onze tijden nu wat minder” was onze gezamenlijke conclusie. Daarna gooide Rico van Leeuwen de koffie ook nog door de tent. En het was al zo nat !!

Bij de 5000 meter was het soms lachwekkend zoals medeVeluwenaren in natte schoenen langs kwamen soppen. Speciaal onze duathleet Roland Besselink spatte aan alle kanten. Het was geen zweet dit keer dacht ik. Ik had best met hem te doen de arme jongen haha. Hattie-ook-maar-de-1500-meter-moeten-lopen. Rob-met-de-lange-achternaam had het minste last van de regen aangezien hij het eerste bij de finish was. Lange benen hè, dan kun je harder lopen! Voor hem dit keer geen podium. Dat komt wel weer Rob.

Nu bleken we een leuke gezamenlijke prijs te krijgen. Daarover later meer in dit sombere bericht met hier en daar een lichtpuntje. De tijdnoteerders hadden het zichtbaar moeilijk bij het schrijven op de natte lijsten papier. Moeilijker dan anders bij slecht weer. Iedere noteerder had een eigen parapludrager bij zich maar toch werden ze nat. Volgende keer maar potloden i.p.v. pennen gebruiken jongens. Wel een goede samenwerking steeds tussen de schrijvers en de dragers. Samenwerken in de regen. Hoe mooi kan het zijn. Gehuild werd er niet. Zo droevig was het nou ook weer niet.

Ik regelde op den duur wat droge vellen papier maar daar wilde men niets van weten. Dat was de schrijvers de eer te na. En ook de parapludragers wilden daar niets van weten. De genoteerde cijfers dreven van het papier zag ik, zo nat was het inmiddels geworden. Maar ach, we interpoleren wel wat toch voor een min of meer kloppende finishtijd ?! Daar kan de NOC NSF nog wat van leren zoals wij dat doen bij Veluwe. Wij zouden voor Miranda Boonstra die plek bij de Olympische Marathon wel effe “administratief ritselen” toch ?!

Somber, somber .. Het regende op den duur zo hard dat je niet leek te zweten. Het regende harder dan wij liepen leek wel. En bij overmaat van ramp was er ook nog een gure wind .. En dan denk je “Leuker om binnenkort weer in Wageningen bij de Trackmeetings of bij het Tartlètos Loopgala wat te gaan lopen of zo.” Da’s meestal iets zonniger en flitsender allemaal. De sfeer (muziek, mensen, zonnetje, patatje met de jongens) beïnvloedt me ook altijd bij wedstrijden. Een leuk nieuw doel. Maar ach, dit heeft ook wel wat. Het mag gewoon de volgende keer weer regenen bij onze baanloop vind ik. Dat hoort er bij.

Ook nog een lichtpuntje bij de spikepuntjes was dat m’n benen best wel goed voelden. Net alsof ik helemaal niet gelopen had eigenlijk. Nauwelijks verzuurd. Zure regen ?? Wie zal het weten .. Maar liefst 98 Kcal verbrand had ik, vertelde “Mr. Garmin” me. Nog een meevallertje dus .. Daarna als toetje na ons loopgala een regenboog als prijs voor het meedoen. Dat hadden we verdiend. Iedereen staarde naar boven en was de regenbui al rap weer vergeten. We vergaten te applaudisseren daarvoor. Eigenlijk jammer. Dat had de wedstrijdcommissie knap geregeld voor ons zo’n mooie afsluiter. Zelfs Ashley van de Leemkolk vond het mooi die Veluwe-regenboog daar boven de natte baan.

Hou het beeld vast allemaal van deze unieke wedstrijd hoor. Er zijn geen foto’s van ons waterballet ..

© Iwan van Aken – Apeldoorn