Ook al verklaarde iedereen mij stapelzot, ik trok tegen de wil van allen die mij lief heeft mijn loopschoenen aan, voorzag mijn handen van twee paar handschoenen (voor diegene die nu denken dat ik vier handen heb, ik moet je teleurstellen, ik deed namelijk twee handschoenen aan over elk hand. Dit geheel terzijde uiteraard…), trok mijn ‘tot-aan-de-knie-komende-wollen-skikousen’ aan, warmde me nog even op aan mijn sympathiek gaskacheltje, en ik was vertrokken.

Al na 500meter was ik razend op mezelf, het was zodanig erg dat ik vloekend mijn bakker passeerde en roepend van de pijn voorbij mijn huisdokter liep. ’Ik ga kapot!’ riep ik hem toe wanneer ik wijselijk het gladde wegdek in de gaten hield. Aangezien zijn gezicht boekdelen sprak, riep ik hem nog snel toe dat alles ongelofelijk goed ging. Er was geen reden tot paniek, laat je medische kennis en je scalpel om bevroren ledematen te amputeren nog maar even in je binnenzak zitten…

Wanneer ik het zo ver had gekregen om toch 5km af te haspelen in dit Siberische landschap, hield ik even halt om wat vloeibaar goud tot mij te nemen (om sluikreclame tegen te gaan gebruik ik hier bewust het woordje ‘vloeibaar goud’, maar het gaat wel degelijk over het energiedrankje wat geschreven wordt met de gouden letters…) “Auw, pijn, verschrikkelijk”, waren de eerste woorden die ik kokhalzend uitspuwde nadat mijn ingewanden pijnlijk voelbaar werden door het ijskoude goedje.

Ook drinken ging blijkbaar niet meer hoe ik het graag heb, en dat maakte me enigszins bang. Bang voor wat nog komen zou, en dat waren nog 20 ellendig lange kilometers pijn, koude, gladde wegdekken en blokken ijs in mijn drankgordel…En zo bleef het maar duren tot 12.5 kilometerpunt in zicht kwam en bijgevolg mijn keerpunt. Ik maakte plannen om daar even te wachten zodat ik mijn handen kon warmblazen en nog een busje vloeibaar goud tot mij zou kunnen nemen. En zo gedaan. In de verte zag ik een cafeetje en ik dacht bij mezelf ‘zou ik…?’. Het zou de eerste keer zijn dat ik in mijn loopkledij een café binnenwandel met de vraag of ik mij even mag verwarmen aan eender wat nog maar enige warmte uitstraalt…

En vanzelfsprekend koos ik voor de moeilijke weg, waarom zou ik daar binnengaan. Komaan hé… Op de terugweg bemerkte ik mijn verschrikkelijke lot. Achter mij: niemand te zien, naast mij, niemand te zien, in de verste verte: nergens iemand te zien. Niemand te bespeuren, helemaal alleen. ‘Wanneer ik nu neerval, vries ik gegarandeerd dood’, ‘wanneer ik een kramp krijg of mijn voet omsla en niet meer verder geraak, zit ik in de fameuze shit’ en ik begon te denken aan afscheidsberichten die ik met mijn bevroren vinger misschien nog snel in de sneeuw zou kunnen schrijven.

Er spookte gedachten in mij die ik nooit eerder had, en dat maakte deze 25km niet zwaar maar loodzwaar! Op het moment dat ik een helikopter boven mij hoorde rondcirkelen, werd ik blij en opgelucht. ‘Toch nog een minuscuul kansje op overleven’ dacht ik bij mezelf. Toen gebeurde het echter, ik moet gestorven zijn rond kilometerpunt 21. Mijn lichaam kreeg het warm.

Mijn vingers ontdooiden, ik voelde mijn benen opnieuw en er kwam een gelukzalig gevoel in mij. Ik voelde werkelijk geen pijn meer. Niks. Het leek alsof één of ander beschermengeltje mij behoedde voor de aftakeling waaraan ik begonnen was. ”Wat is er nu moeilijk, kijk mij hier rondhuppelen” begon ik hafhallucinerend bij mezelf te denken. Plots werd ik wakker uit de onderkoelingroes waarin ik was gesukkeld, en keek verschrikt om me heen.

Ik zat in mijn wagen, met de chauffage op maximale warmte en een draaiende motor. “God bestaat en heeft zonet mijn leven gered” dacht ik bij mezelf, en langzaam maar zeker kwam ik terug tot leven. Ik heb op automatische piloot gelopen, zondag heb ik geleerd dat een mens veel meer kan dan wat hij verwacht te kunnen. En dat uit overlevingsdrang. Want “overleven” dat was het geworden.

Althans, in mijn gevoel.

Misschien moeten we met zijn allen wat meer moeite doen, en samen een bepaald doel bereiken. Het zou een mooie wereld zijn…

© Jürgen Op de Beeck - België – http://runnerke.skynetblogs.be

Dat kon als we in Assen zouden gaan lopen. Met deze kou vind ik het moeilijk om op te staan. Egbert heeft er minder moeite mee. Gelukkig gunde hij mij dat extra half uurtje. Het maakt ook niet zoveel uit waar we lopen. Als we maar lopen. Dat is het belangrijkste

Bij de atletiekbaan van AAC’61 schijnt de zon. Deze voelt al lekker warm. We gaan eerst inschrijven. Bij de inschrijftafel horen we, dat we na het lopen, een kom erwtensoep kunnen krijgen. Dat stemt ons vrolijk. Op de atletiekbaan is één baan sneeuwvrij gemaakt. We horen de speaker zeggen dat het parcours in het bos goed te belopen is. Ik zucht van opluchting. Diep in mijn hart was ik wel enigszins bevreesd voor besneeuwde paden. Die zorg is nu van mij afgenomen. We drinken nog een kop koffie. Hondje zal op de auto passen als wij lopen. EB is van plan om vijftien kilometer te lopen. Ik heb me voor de negen kilometer ingeschreven. Bij de start blijkt dat de opkomst gering is. Een veertigtal atleten heeft zich ingeschreven. De organisatie vermoedt dat de anderen zich op het ijs vermaken. Hij neemt het de mensen niet kwalijk. Waarschijnlijk is dit het laatste weekend dat er geschaatst kan worden. Na het aftellen starten we. Eerst een ronde over de baan en dan het bos in. Bij elkaar is dat precies drie kilometer. Het is prima te lopen in het bos. De grond is hard maar dat loopt goed. Er ligt geen sneeuw. Wel tussen de bomen. En zo loop ik drie rondjes. Egbert loopt nog even door.

Ik ga douchen en Hondje halen. Dan gaan we kijken naar de finish van EB. Hondje ziet hem eerder dan ik. Ze stuift enthousiast op hem af. Dan gaan we onze beloofde, rijk gevulde, snert halen. Hondje krijgt onze plakjes worst. Dat zijn er veel. AAC’61 is niet krenterig.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com

Aangezien ik al in 1977 de hele liep in Apeldoorn ken ik elke meter en weet ik alle mooie plekjes, en dat zijn er nog al wat. Wat ik nog nooit had meegemaakt was een foto van boven. De week voor de Midwinter klom ik dus op de uitkijktoren in park Berg en Bos om eens te kijken of daar foto’s konden worden gemaakt. Er was een kleine strook van het parcours zichtbaar en met mijn Sigma 400mm lens moest dat dus kunnen.

Op de dag zelf was het stervenskoud en had ik nog even de angst dat het spekglad zou zijn en je geen eens naar boven kon. Alles ging goed en toen de 1e loper van de mini aan kwam lopen schoot ik mijn eerste plaatje. Na een plaatje of 10 keek ik eens op mijn display en moest teleurgesteld constateren dat de foto’s allemaal totaal mislukt waren; de lopers waren niet te herkennen. Dan maar naar beneden en daar nog wat actiefoto’s gemaakt.

Thuis bleek de foto van grote hoogte toch wel iets te hebben en ik stuurde hem op. En het werd de winnaar van de wedstrijd. Veel mensen reageerden dat het echt de winter en het mooie van Apeldoorn weergaf. Foutje, bedankt.

© Rinus Groen – Apeldoorn

En tot een paar weken geleden kon ik het iedereen aan bevelen. Na een stoomcursus “lopen met de buren”, waar een overenergieke drilmeesteres ook mij in krap acht weken klaarstoomde voor een rondje bij mijn geliefde afspreekadres met HMdK lukte het mij vrij redelijk. Met een groep van alleen maar dames, die in plaats van vervelende vragen, alleen maar vol goede zorgen zorgde dat ook ik weer de sporthal haalde. Met iedere week meer lucht kon ik na 3 weken al 20 minuten hardlopen en aandachtig luisteren tegellijk. Iets wat veel van mijn inmiddels nieuwe loopmaten ideaal vinden: Een MP met luisterend oor!

Deze week ging het bijna mis. Niet in Brussel, waar ik inmiddels ook een mooi rondje heb gevonden. Maar met het weer. Het KNMI waarschuwt deze week voor een gevoelstemperatuur van 15 graden of lager. Met zondag eigenlijk een stille afspraak met mijn dames om de “lopen met de buren” cursus af te sluiten met de 8 van Apeldoorn maak ik mij grote zorgen. Wellicht is alleen warm aankleden niet genoeg. Misschien toch een extra warming-up met de dames. En hopen dat er nog iemand is om aan op te warmen. Want zoals mijn trainster zegt: Kijk hoe eskimo’s zich warm houden.

Enige troost voor zondag is dat Centraal Beheer deze Midwinterloop in Apeldoorn ondersteund. Een goede afloop voor alle deelnemers zal daarmee ongetwijfeld verzekerd zijn!

© Mark R.

Gewoon gaan lopen en ik zal zien dat alles wel meevalt. De verstandige kant van mijn brein zegt dat ik deze cross beter aan mij voorbij kan laten gaan Vooral omdat het zo koud is, of lijkt, en regent. Wat is het toch lastig als je loopverslaafd bent! Ik heb het foldertje nog eens goed bekeken. Er is ook nog een korte vrouwencross. Deze start een uur eerder dan de lange cross. Zal ik die maar gaan doen? Of… We kunnen het nog halen als Egbert met gas op de plank naar Groningen rijdt. Toch blijf ik twijfelen. Doe ik er goed aan om te gaan lopen? Ondermijn ik mijn gezondheid niet? Dinsdag is de training in Winschoten. Die wil ik ook niet laten schieten. Wat maak ik het mezelf moeilijk.

Vlak voor we gaan inschrijven besluit ik niet mee te doen. Egbert vindt het heel verstandig. Dat hij dat vindt sterkt mij nog meer in mijn besluit. Nu ik de keus gemaakt heb voel ik me rustig. Gezien het weer twijfelt Egbert ook nog even. Zal hij de aan de korte voor mannen meedoen? Die is ‘maar’ 2800 meter. Dat vindt hij te weinig. Als er nou een cross van ruim vijf kilometer was… Dan wist hij het wel. Ach, de lange cross voor de mannen is ruim acht kilometer. Dat kan toch geen probleem zijn? Zelfs niet met dit weer? Die start om vijftien uur. Wie weet is het dan droog. En zo schrijft hij zich in. We drinken koffie. Gaan naar de korte cross van de vrouwen kijken. Lopen nog wat rond met Hondje. Zo gaat de tijd voorbij. Egbert speldt zijn nummer op. Hij houdt zijn jasje aan. Helemaal droog is het niet geworden. Dus als hij een bui krijgt dan is hij er op voorbereid. Hondje en ik gaan kijken. Het is bitter koud. De lange cross voor de dames duurt langer dan gepland was. De mannen moeten dan ook nog een kleine tien minuten wachten voor hun zes rondjes.

Dan gaat het startschot. De eersten spetteren weg. EB pletst er achteraan. Dat zegt nog niets. Er kan van alles nog gebeuren. Meestal start EB rustig en als hij een paar kilometer weg is, dan gaat hij inhalen. Ik ga op leuke, voor het publiek, punten staan om hem aan te moedigen en om foto’s van hem te maken. In de tweede ronde vraag ik hoe het gaat. ‘Het is zwaar!’ hijgt hij. Blubberig en glad. EB moet alle zeilen bijzetten om op de been te blijven. Maar hij gaat door! In de derde ronde stopt hij even. Hij vertelt mij dat hij hierna nog één ronde gaat lopen. Het is geen doen voor hem deze cross. Ik vind het heel dapper van hem dat hij toegeeft dat deze cross veel kracht van hem vergt. Hondje en ik lopen naar de finish om hem daar op te wachten. Ook de speaker is lovend over de gelopen ronden van EB. Zij geven hem groot gelijk dat hij er mee stopt. EB is voldaan. Gisteren twintig kilometer gelopen en vandaag vijf komma zes. Een prima loopweekend. En ik? Ik ben blij met mijn genomen beslissing.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com

Of is de kortste afstand zes kilometer? Daar zijn we nog niet uit. En zo gaan we samen naar Stapelmoor. Het waait hard. Het heeft ook veel geregend. Gelukkig is het nu droog en hopelijk blijft het droog als we gaan lopen. De loop in Stapelmoor is de tweede van de Volkslauf trimloopserie. Een uitslag op het Internet komt er niet. Het gaat in deze serie dan ook alleen om het lopen. We hebben een stempelkaart van deze serie. Na vijf stempels is er een mooie herinnering te bemachtigen. De lezende loper begrijpt dan ook dat deze loop uitermate geschikt is voor de zwakken en de zieken onder ons. Egbert gaat hier twintig kilometer lopen. Hij kan dat met gemak. Hoewel… hij twijfelt vanwege de harde wind. Uiteindelijk besluit hij toch de twintig kilometer te gaan lopen. Als de wind hem tegenvalt, kan hij onderweg nog voor de tien kilometer kiezen.

En zo staan we dan na het middaguur aan de start. Het is droog. Dat is een pluspunt. Alle afstanden starten tegelijk. De vier vrienden zijn hier ook. Toli maakt de foto’s. Gea en Hennie gaan wandelen. Frans doet ook de vijf kilometer. Hij wil zich sparen voor morgen. Dan heeft hij snode plannen bij de DFW runners. We hebben meteen wind tegen. Dat kan ook niet anders. We scheuren de bocht om en voelen de wind in de rug. Dat voelt beter. We hebben hier al eens eerder gelopen en ik herken het parcours. Dat is wel zo prettig. We komen een opgebroken weg tegen. Dat was vorig jaar ook al zo, alleen toen was de weg op een andere plek in onderhoud. We moeten een bochtje maken om de kraan heen. Door een bak zand lopen. Waarschijnlijk heeft de organisatie planken neergelegd om het ons lopers gemakkelijker te maken. Daar waar het nog moeilijker lopen is liggen planken. Ik maak er dankbaar gebruik van.

De tien en de twintig kilometer gaan de dijk op. De vijf slaat rechtsaf terug naar Stapelmoor. Nu hebben we de wind pal tegen. Er lopen twee jongens voor mij. Ik zie ze af en toe wandelen. Heel misschien kan ik ze nog voorbij lopen. Dat zou ik fijn vinden. Niet dat het belangrijk is. Dat niet. Het is zuiver een stiekem pleziertje voor mezelf. Het lukt niet. Ze zijn wat eerder bij de ‘ziel’ dan ik. Geen probleem. Niemand heeft het gezien. Niemand wist van mijn stiekem plannetje.

Nu is het wachten op Egbert. Ik drink een beker warme en zoete thee. Ga douchen en loop terug naar de auto. Hondje ligt tevreden op de achterbank. Ik neem de laptop op schoot en schrijf een verhaal over de Volkslauf in Stapelmoor.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com

Dit jaar waren er maar liefst ongeveer zo’n 800, misschien zelfs meer, geïnteresseerde lopers aanwezig. Net als veel andere wedstrijdjes heeft de Safari-run zijn typische eigen sfeer en de combinatie lopen en dierentuinbezoek blijft een uniek concept. Geholpen daar dus. Leuk om dingen voor anderen in orde te maken waarbij er voortdurend als je bezig bent gevraagd wordt “of je zelf niet moest lopen”. Grappig was dat. Lekker samen met wat bekenden het parcours uitgezet, KM-bordjes geplaatst, struikeltakken verwijderd en neergelegd, spikes-matjes geplaatst (nee, niet in je nek) en verder van allerlei andere nuttige algemene hand- en ontspandiensten verricht.

Leuk om vervolgens in de dierentuin al die minstens 1600 hardloopschoenen op aangepast tempo rond te zien lopen. “He, die dikke grijze man daar bij de olifanten heeft hardloopschoenen aan, hij is vast ff daarvoor op Safari geweest” denk je dan. En die lange spichtige slungel bij de giraffen heeft ook al zulke mooie felgekleurde schoenen ! De dag ging snel voorbij.

© Iwan van Aken – Apeldoorn

Nadeel voor ons is dat de loop vroeg start. Voor andere atleten is het juist fijn. Tien uur is de start op de atletiekbaan. Er worden rondjes gelopen in het Stadspark. De eerste ronde is vier kilometer en de daarop volgende ronden drie kilometer. Er staat een klok. Er is een speaker. Er is warme thee en water voor na het lopen. Geen uitslagen op het Internet. Een ieder kan de afstand lopen die hij wil. Tot en met vijftien kilometer. Als de laatste loper van de vijftien kilometer gefinisht is dan gaat de klok weg. En zo hebben de lopers en organisatoren de hele middag nog over om iets te doen wat men wil of moet.

Het heeft vannacht gevroren. EB moet ruiten van de auto schoon krabben. Er is gestrooid op de snelweg. Gelukkig is het erg rustig op de A7. Wat wil je? Het is pas half negen! Bij de atletiekbaan is het al druk. De lopers hebben er zin in. Deze loop wordt altijd goed bezocht. We zien dan ook bekenden en onbekenden. Ondertussen is de zon gaan schijnen. We gaan inschrijven. Zijn de inschrijfkosten alweer hoger geworden? Het lijkt er wel op. Helemaal zeker zijn we er niet van. We lopen nog even rond met Hondje. Dan omkleden en terug dribbelen naar de baan. Rondje baan lopen. Wat rekken en strekken. We zijn er klaar voor. De speaker vertelt dat vandaag de bult eruit is gehaald. Het is onverantwoord daarover te lopen. Een beetje jammer vind ik het wel. Niet dat die bult gemakkelijk is. Ik zie die bult als goede training. Maar goed… wat niet kan, kan niet. Uiteraard is het parcours iets korter dan normaal.

Na het startschot rennen we eerst een ronde over de baan. Het deelnemersveld is op deze manier al aardig uit elkaar getrokken. Toch is het nog moeilijk inhalen op de smalle paadjes in het park. Bovendien zijn er blubberige stukken waar het uitkijken is. Het houten bruggetje is spekglad. Gelukkig is er maar één houten bruggetje. De andere bruggen zijn van asfalt. Ik loop drie rondjes. Dat bijna tien kilometer is. EB was vijf rondjes van plan. Ik verwacht wel dat hij ze alle vijf gaat lopen. Het is zulk mooi loopweer. Als ik mijn nummer terug breng krijg ik een hyacint in een potje als herinnering. Ik heb geen prijs op mijn startnummer. EB ook niet. Geeft niet. Wij zijn gelukkig in de liefde. Na het douchen loop ik met Hondje nog wat door het park. Dan ziet Hondje EB aan komen lopen. Enthousiast rent zij op hem af.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com

Andere jaren had EB wel iets anders te lopen als deze loop er was. Dit jaar hebben we besloten om, voor ons, onbekende loopjes af te lopen. De start is om 13.00 uur. Dat vinden wij wel zo prettig.

Het is druk rondom het sportpark. De kinderlopen zijn aan de gang. We gaan inschrijven en krijgen een nummer met mooi gekleurde vlakjes. Iedere afstand en leeftijd zijn eigen kleur. EB gaat tien kilometer lopen en ik de ruim zes kilometer. We lopen terug naar de auto en komen nog wat bekenden tegen.

Als we onder het startdoek staan vertelt EB dat hij blije Reina gezien heeft. Zij loopt ook de zes komma drie kilometer. Dat zijn we niet van haar gewend. Meestal loopt zij de langste afstand. Er zijn verschillende categorieën op de beide afstanden. Kinderen tot dertien jaar. Dan de senioren tot veertig jaar en de masters boven de veertig jaar. Bij de inschrijving werd EB bij de categorie onder de veertig jaar ingeschreven. Ziet hij er zo jong uit? Gelukkig bemerkten we op tijd de vergissing en kon hij zijn nummer nog omruilen.

Ik zie dat de jeugd onder de dertien jaar helemaal vooraan staat. Drie rijen dik! Dat is niet zo handig. Uit ervaring weet ik dat kinderen veel te snel van start gaan. Na honderd meter gaan velen al wandelen of kijken achterom naar hun vriendjes. Ze rennen ook van links naar rechts en van rechts naar links over het parcours. Dat is ook nu het geval. Er lopen kwebbelende meisjes voor mij. Lachen om een loper die er, in hun ogen, gek uitziet. Op een pad dat zo smal is dat je er niemand kan passeren stoppen ze ineens. Ik bots bijna tegen een kind op. Raak uit mijn ritme en moet er opnieuw de gang inzetten. In de buurt van Reina struikelt een kind. Zij valt er bijna over. Jammer dat de organisatie niet inziet dat kinderen een gevaar tussen de hardlopende lopers zijn. Mij lijkt het verstandig die kinderen een minuut of tien na de start van de senioren en masters te laten starten. Dat is veiliger lopen voor iedereen. Deze loop is bijna een cross te noemen. Veel stukken over mul zand. Over modderig gras. Verende bruggetjes. De stukken die verhard zijn bestaan uit kleine ongelijke keitjes. Het is wel een mooi parcours. Dat wel. Als ik nog een eind te gaan heb hoor ik de speaker omroepen dat blije Reina derde dame overal is. Wat leuk voor haar! Ik finish een tweetal minuten na haar.

Snel loop ik naar de auto. Pak mijn spullen en ga douchen. In de gang kom ik EB tegen. Hij is net gefinisht. Zijn tijd stemt hem tevreden. Hij gaat douchen. Ik loop wat rond met Hondje. Kijk naar de prijsuitreiking. Ondertussen is EB schoon gewassen. Dan zien we blije Reina aan komen lopen. Zij laat trots haar beker zien. Wij zijn een en al bewondering. Gezamenlijk lopen wij naar de auto’s. Dan ziet Reina een mooie boomstam die ze kan gebruiken voor een bloemstuk. Die moet en zal ze hebben! Met heel veel pijn en moeite lukt haar dat. Nog blijer dan dat ze al is neemt ze die mee in haar auto. Maandag zal ze er iets moois van gaan maken.

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com

Maar… de cross in Klazinaveen start om 14.00 uur. Ook leuk in de middag. Kan je ’s morgens nog bij schoonmama op de koffie. Iedereen tevreden. Daar wij niet in het bezit van schoonmoeders zijn, hebben wij ook niet de plicht om op de koffie te gaan. Wij hebben de tijd aan onszelf. Nou waren wij op tijd uit bed. EB laat Hondje uit. Ik smeer de boterhammen en braad alvast het vlees voor vanavond. Geef de wasmachine een zet. Schakel de afwasautomaat in en maak het bed op. Vlug, vlug, vlug. Het kan nog net. Toen EB mijn gestress zag dacht hij na. ‘We kunnen ook vanmiddag lopen Iris’, zei hij. ‘Kunnen wij rustig aan doen.’ En hij verdween naar kamer 100. Ik mikte de eieren in de pan en meteen viel er een kalmte over mij. Hondje krijgt haar brokken. EB trekt door. We kunnen ontbijten. Zucht! Lekker rustig.

De zon probeert door de wolken te kijken. De lucht wordt steeds blauwer. We tuffen naar Klazinaveen. We vermijden de snelweg. En zo genieten we van het mooie Drentse landschap. Na wat heen en weer gerij vind EB vv Zwartemeer in Klazinaveen. Ik worstel me kreunend en steunend de auto uit. Spierpijn. Overal spierpijn! Komt waarschijnlijk door het puinruimen van de troep in mijn tuin. U weet wel, van de storm van afgelopen week. In de kantine is de inschrijving. Als EB nog een sigaret rookt denk ik een zwembad aan de overkant te zien. Een zwembad? Ik heb een badpak bij me! Zal ik gaan zwemmen in plaats van te lopen? Gezien mijn pijnlijke spieren lijkt me dat een goed idee. EB vindt het ook verstandig. En zo schrijft EB zich in voor de cross. Een zware volgens een medewerker. Bij de inschrijftafel is men verbaasd dat ik niet loop. Ze vinden dat ik er zo sportief uitzie. Kan wel wezen maar vandaag ga ik zwemmen. Dat is toch ook heel sportief? Ik koop een kaartje in het zwembad. Iedereen tevreden. Iedereen blij. We drinken nog een kop koffie. Eten een broodje. EB gaat zich omkleden. We wensen elkaar succes en gaan ieder een kant uit.

Ik laaf me aan het warme water van het zwembad. Dobber een beetje rond. Spartel een beetje in het wild en zo tikken de minuten voorbij. Na een uur ben ik doorweekt. Nog een heerlijke warme douche. Ik voel me als herboren! Wanneer ik nog maar net bij de auto ben, komt EB eraan gestrompeld. Hij ziet rood van de inspanning. Toch is hij in opperbeste stemming. Hij heeft genoten! Vol vuur vertelt hij van gladde stukken. Van springen over sloten. Van inhalen en ingehaald worden. Na afloop kreeg hij een kom snert. Roggebrood met spek. Een fles sportdrank en een schouderklop. Deze cross wil hij nog eens beleven!!!

© Iris Bouman-Hoogerdijk – Nieuwolda - http://hardloopberichtenvantoli.blogspot.com